Μία βόλτα στο Έλαντ Ρόουντ της Λιντς με το άγαλμα του Μπίλι Μπρέμνερ – Contra.gr

0
2
Μία βόλτα στο Έλαντ Ρόουντ της Λιντς με το άγαλμα του Μπίλι Μπρέμνερ - Contra.gr

Η νίκη της Λιντς Γιουνάιτεντ επί της Ντέρμπι Κάουντι εκτός έδρας το προηγούμενο Σάββατο για τα play off της Сhampionship την έφερε ένα βήμα κοντύτερα στην άνοδο στην Premier League. Αυτό το 1-0 ήταν και μία επικράτηση επί του φαντάσματος του Μπράιαν Κλαφ, ο οποίος μισούσε τη Λιντς και συγκεκριμένα τον Ντον Ρέβι.

Όταν, πια, η Ντέρμπι δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στα ‘θέλω’ του προπονητή, ο Κλαφ ανέκρουσε πρύμναν, αλλά για πού; Ο αποκλεισμός από την Πολωνία στο πλαίσιο των προκριματικών του Παγκόσμιου Κυπέλλου 1974 άδειασε τη θέση του τεχνικού της εθνικής Αγγλίας. Ο Κλαφ ονειρευόταν αυτήν τη δουλειά, ωστόσο η ομοσπονδία εκτίμησε ότι ο Ρέβι θα ήταν πιο ταιριαστός.

Έτσι, η Λιντς αποφάσισε να δώσει στον ‘δικτάτορα’ την ευκαιρία να σηκώσει το βάρος ενός πάγκου που για 13 χρόνια, δηλαδή από το 1961, καθόταν ο λελογισμένος και κορυφαίος προπονητής στην ιστορία της ομάδας. Ο Κλαφ καθοδήγησε τη Λιντς στον τελικό του Charity Shield, στον οποίο ένας εκνευρισμένος Μπίλι Μπρέμνερ έριξε μπουνιά στον Κέβιν Κίγκαν της Λίβερπουλ, με αποτέλεσμα να αποβληθούν και οι δύο, παρ’ ό,τι, όπως φαίνεται, ο δεύτερος δεν είχε συμμετοχή στον καβγά.

Η Λιντς, που πήγε στο ‘Γουέμπλεϊ’ ως πρωταθλήτρια, έχασε το τρόπαιο στα πέναλτι κι έτσι η Λίβερπουλ πανηγύρισε ακόμα έναν τίτλο. Μετά από το τελευταίο πέναλτι του Ίαν Κάλαχαν, ο Μπιλ Σάνκλι χαιρέτησε πρώτον από όλους τον βοηθό του, Μπομπ Πέισλι.

Δεν θα μπορούσαν να το γνωρίζουν τότε, αλλά αυτό το παιχνίδι έδωσε στον πρωτομάστορα του μεγάλου κλαμπ την αφορμή να αποφασίσει τη φυγή του. Ήταν το τελευταίο ματς του ως προπονητή της ομάδας και ο Πέισλι, το ίδιο ταραγμένος όπως όλοι από την απόφαση αυτή, ανέλαβε αμέσως μετά. Ακολουθώντας τα ίχνη του, η Λίβερπουλ σχεδόν 3 χρόνια μετά κατέκτησε το 3ο Κύπελλο Πρωταθλητριών στην ιστορία της.

Όσον αφορά στον Κλαφ; Η ταμπέλα έξω από το ‘Έλαντ Ρόουντ’ δεν κάνει αναφορά στις 44 απολύτως ιντριγκαδόρικες μέρες του στο Λιντς, πριν, εν πάση περιπτώσει, εκμαιεύσει την απόλυσή του και τη μεγάλη αποζημίωση που είχε λαμβάνειν και βρεθεί, έναν χρόνο μετά, στη Νότιγχαμ Φόρεστ, στην οποία έμεινε για 18 χρόνια και που είναι η μόνη ομάδα στην ιστορία που έχει μόνο ένα πρωτάθλημα Αγγλίας και δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών.

Μία βόλτα έξω από το ‘Έλαντ Ρόουντ’, από το 1919, που είναι το έτος δημιουργίας της ομάδας που με τον Ρέβι κατέκτησε 6 τίτλους, έως και τις μέρες μας, θα πείσει ότι στη Λιντς δεν θέλουν να θυμούνται εκείνη την εποχή. Από το 1974 έως το 1988, που ανέλαβε ο Χάουαρντ Γουίλκινσον, η μόνη αναφορά που γίνεται είναι στον τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1975, που η Λιντς έχασε στο Παρίσι από την Μπάγερν με 0-2, σε ένα παιχνίδι που έχει στιγματιστεί από τις αποφάσεις του Γάλλου Μισέλ Κιταμπτζάν. Η ανατροπή του Άλαν Κλαρκ από τον Φραντς Μπεκενμπάουερ και το γκολ του Πίτερ Λόριμερ που ακυρώθηκε ως οφσάιντ είναι ακόμα αποφάσεις που στοιχειώνουν τους παλιούς του Λιντς.

Αν και όχι όλους. Ο Χένρι επί παραδείγματι, με τον οποίο συναντηθήκαμε σε μία μυστηριώδη παμπ, στην οποία καπνίζεις έχοντας θέα δύο σκουπιδοτενεκέδες σε ένα πολύ στενό… στενό, ήταν κάποτε πρωταθλητής ποδηλασίας, ένα άθλημα που οι Βρετανοί τιμούν αλλά που στην εποχή του δεν είχε χρήματα.

Τώρα, βέβαια, με τον Μπράντλεϊ Γουίγκινς να έχει κερδίσει δύο φορές τον Γύρο της Γαλλίας και τον Τζέισον Κένι να έχει πάρει 6 χρυσά μετάλλια σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες, το 2012 στο Λονδίνο και το 2016 στο Πεκίνο, βιώνει πιένες.

Ζει πολύ κοντά στο γήπεδο, αλλά «δεν ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο». Αντ’ αυτού, ο Χένρι ξεσηκώνει τραγούδια και διαλόγους από μιούζικαλ, όπως το ‘Μαίρη Πόπινς’, τη ‘Μελωδία της Ευτυχίας’ και το ‘Ωραία μου Κυρία’.

 

Η Λιντς είναι αναμφισβήτητα μία ιστορική ομάδα. Αυτό φαίνεται κι από τον χώρο στον οποίο δεσπόζει το άγαλμα του Μπίλι Μπρέμνερ, που είναι ένα άτυπο Hall of Fame με αναφορές σε ποδοσφαιριστές και φιλάθλους, που τίμησαν το κλαμπ. Τα πλακάκια έχουν ονόματα ιστορικών μορφών της ομάδας, όπως ο Τζον Τσαρλς, που την έβγαλε από την αφάνεια μετά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η μεταγραφή του στη Γιουβέντους το 1957 τιμάται με τη δική της αναφορά περιμετρικά του γηπέδου. Αλλά και στα πλακάκια, ένα εκ των οποίων αποτυπώνει το όνομά του, όπως και εκείνα των Τζόνι Τζάιλς, Κλαρκ, Λόριμερ, Τζάκι Τσάρλτον, αλλά και του τελευταίου ήρωα της Λιντς, του Γκάρι Σπιντ.

Κάπου εκεί βρίσκεται και το όνομα του Γκόρντον Στράχαν, ο οποίος ήταν αρχηγός της ομάδας του Γουίλκινσον που ανέβηκε το 1990 στην Α’ Κατηγορία και δύο χρόνια μετά, κατέκτησε το πρωτάθλημα (με ξένο τον Ερίκ Καντονά).

Η Λιντς ήταν η μόνη αγγλική ομάδα που βρέθηκε στα ημιτελικά του Champions League 2000-2001, μαζί με τις Ρεάλ Μαδρίτης, Μπάγερν και Βαλένθια, από την οποία αποκλείστηκε στο ‘Μεστάγια’ με 0-3, μετά από τη ‘λευκή’ ισοπαλία στην πόλη του αγγλικού Βορρά.

Όλα, βέβαια, καταλήγουν στο άγαλμα του Μπρέμνερ, το οποίο αποτελεί έναν τόπο μνήμης, με λουλούδια που τιμούν όχι μόνο εκείνον, αλλά και ανθρώπους που υποστήριζαν τη Λιντς και οι δικοί τους φροντίζουν να διατηρήσουν τη ανάμνησή τους ζωντανή. Στις επιγραφές γίνεται λόγος ακόμα και για την ημερομηνία της πρώτης εμφάνισής του με τη λευκή φανέλα, στις 23 Ιανουαρίου 1960.

Σύντομα θα φανεί αν η Λιντς του υπέροχου Μαρσέλο Μπιέλσα, που προέβη σε μία από τις πλέον μεγαλειώδεις κινήσεις της χρονιάς, το ασύλληπτο fair play απέναντι στην Άστον Βίλα, τελικώς, ανέβει στην Premier League, γιορτάζοντας, έτσι, τα 100 χρόνια από την ίδρυσή της με μία ιστορική άνοδο, που θα προστεθεί στο ήδη υπάρχον σχέδιο.

Σίγουρο είναι, όμως, ότι και γι’ αυτήν την πόλη, το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι, αλλά ένας συμβολισμός. Μπορείς να τριγυρίσεις στις πλατείες και τα εμπορικά κέντρα, παρ’ όλα αυτά, μόνο αν καταλήξεις στο ‘Έλαντ Ρόουντ’ και νιώσεις την ατμόσφαιρα που εμπνέει, ίσως καταλάβεις με ποιο ηθικό αντιμετωπίζουν καθημερινά οι άνθρωποι τη ζωή στο Λιντς.

 

 

 

 

 

 

 

Photo credits: AP Images / Contra.gr/Λευτέρης Ελευθερίου



Πηγή: Contra

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here